Vandaag mijn eerste blog.  Jee wat heb ik hier tegen aan lopen hikken.  Ik had voor mijzelf elke keer weer argumenten om er nog steeds niet aan te beginnen. Zoals: waarover moet ik een blog schrijven, kan ik het wel, is het wel goed genoeg en waarom is een blog schrijven nou nodig? Je zal het vast herkennen. Dat je excuses zoekt om er niet aan te beginnen. We hebben allemaal deze momenten.

Vanochtend las ik een stukje over ondernemen.  “Gewoon doen en je ziet wel wat ervan komt. Dat is ondernemen.  Begin gewoon ook al is het nog niet af. Tijdens het doen komt het vanzelf”.  En dat is ook zo. Als je niks doet gebeurt er ook niks. Tijdens mijn meditatie heb ik mij hierop gefocust . En mijn hart hiervoor open gezet. De energie  begon te stromen. Ideeën kwamen voorbij. En nu zit ik dus toch mijn eerste blog te schrijven.

We maken de dingen in ons hoofd groter dan ze zijn. En Hebben op voorhand al ons verweer. Wat voortkomt uit angst. Maar waarvoor? Angst is ergens bang voor zijn zonder dat je zeker weet dat het ook daadwerkelijk gebeurd. Beelden die wij zelf maken in ons brein. Zinnen die we tegen onszelf zeggen en die ons tegenhouden om in actie te komen.

We zijn vaak al met morgen, volgende week, volgend jaar bezig in plaats van het NU.

We kijken naar buiten op zoek naar vrijheid. Naar een uitweg. En vergeten om naar binnen te kijken. Binnen in ons zelf vind je de vrijheid. De adem! De adem is emotie en energie.  Om dit toe te laten, om door de emotie heen te ademen brengt je vrijheid. Het aangaan in plaats van ervan weg te kijken. De top van emotie duurt maar 90 seconde. Ga het gevoel aan en kijk wat er ontstaat. Nieuwe ervaringen en nieuwe wegen zullen zich aandienen.  Wordt toerist in je eigen stad. De stad staat als metafoor voor je eigen lichaam. Ga op zoek en blijf met dankbaarheid en verwondering onderzoeken wat zich aandient. EN ADEM DOOR.

Succes!

Warme groet,

Angelique